Hər
kəsin qəlbi öz yumruğu boyda olurmuş...
Deyirlər, hər
kəsin qəlbi öz
yumruğu böyüklükdədir.Odur
ki,əlləri böyük olanlara geniş qəlbli insan kimi baxırlar.
Nədir bu
qəlb?Amma canlı
olduğundan, sualı belə
də qoya bilərik:Kimdir bu Ürək?Hər ürək bir insan deməkdir.Hətta, ana bətnində insanın başı, əl-ayağı və
digər
orqanları əmələ gəlməmiş, ürəyi
atmağa ”“ döyünməyə başlayır.Bu atışın ömrü insanın öz ömründən uzun olur.Çünki insanın
ömrü dünyaya gəldiyi andan, qəlbin ömrü
isə embrion
çağından başlanır.
Deməli, insanın
ürəyi özündən yaşlı olur.
Mən həmişə
düşünürdüm ki,yumruq boyda ürək
bu boyda bədənin “yükünü necə çəkir?” ”İnsanın yükü” dedikdə, təkcə bədənin ağırlığını nəzərdə tutmuram.Çox böyük mənəvi ağırlığı olan hissləri ”“ insanın arzularını, duyğularını nifrətini,kin-küdurətini, həsrətini, intizarını və daha çox sevgisini o yumruq cüssəli ürək necə daşıya bilir? İnsan yatarkən də, durarkən də, çalışarkən də, istirahət edərkən də o, bu ağır yükünə baxmayaraq, çalışır.Görəsən, nədir ona bu gücü verən? Nədən, hansı “materialdan”yaradılıb O?! Niyə insan həyatının dadı-duzu olan, onu Allahın yaratdığı Ali
varlıq pilləsinə qaldıran hisslər, insan vücudunun zirvəsində yerləşən başda deyil, o kiçik ürəkdə yerləşir? Bəlkə,Ürək yaşca
Başdan böyük olduğuna görə?
Bəlkə, bu hisslər
“adamı Adam elədiyinə” görə, Allah onları ən yaşlı, ağırbaşlı”“
dözümlü Ürəyə etibar edib?
Çox
düşündüm
bunları.Amma cavab tapa bilmədim.Taa...1988-ci
ildən bəri, hər birinin qəhrəmanlıq dastanını öyrənib,
heyrətləndiyimiz,
ruhları durna qatarı kimi göyün ənginliklərində Cənnətə yol alan “Şəhid qatarına”
Mübarizin də
ruhunun qatıldığını eşidənə qədər.Onun haqqında yazılanları oxuyana qədər.Onun o qısa zaman çərçivəsində sinəsində döyünən, Mübarizin özündən yaşlı qəlbinin düşmən
vəhşiliyinə qarşı hayqırtısını eşidənə qədər...Onun qəlbində qeyrətinin, intiqam
hissinin böyüyüb,...böyüyüb, vulkan kimi püskürdüyünü bütün aləm duyana qədər.
Bəlkə də,
indiyə qədər
duyduğum ən güclü heyrəti duydum o gün...Bəlkə də, ilk dəfə
qəlbimin onlarla hissi eyni vaxtda yaşadığını duydum:Qürur, sevinc, təəssüf, qəzəb, kin, intiqam, itgi, ağlamaq istəyi, hönkürmək istəyi və s...
Onun
haqqında yazılanlardan öyrəndim
ki, Mübariz
qız-gəlinə baxmazmış,
utanarmış, yanaqları qızararmış.Anası altdan-altdan
ona qız axtaranda, bir qız haqqında ona him-cim edəndə:”Mən heç kəsi bədbəxt etmək istəmirəm”,”“deyərmiş.
Görəsən, anası onu dilə tutub soruşsaydı, Mübariz deyərdimi niyə belə deyir?Açıqlardımı o özündən yaşlı qəlbin
istəyini, şəhid olmaq arzusunu?Görəsən, o, bunları desəydi, anası razı olardımı onun bu yolu seçməsinə?Axı o, üzüyola,
böyük sözü dinləyən olub!..Mənə elə gəlir ki, o, niyyətini desəydi də, ana onu
saxlaya bilməzdi.Mübariz yolundan dönməzdi.Ana xətrinə, bəlkə də, yolçuluğu ertələrdi, amma, axır ki, gedərdi!.. Çünki bunu
ondan yaşca
böyük olan Qəlb
istəyirdi...Axı
o, böyük sözü dinləyən
idi... Bunu ona Allah
yazmışdı.O Allah ki,onun qəlbini
ondan əvvəl
yaratmışdı.O Allah ki,alnına özündən başqa
heç kimin oxuya bimədiyi alın yazısını belə yazmışdı.O Allah ki, yaşca Mübarizdən 9 ay böyük olan qəlbini qeyrətdən, intiqamdan və
bu hisslərə qida verən, bu ağır yükü daşımaq üçün ona güc verən vətən sevgisindən yaratmışdı...Ona görə Mübariz qızlara baxmırmış.Çünki qəlbi vətən sevgisi ilə, intiqam hissi ilə dolu idi.Ona görə baxmırmış ki,öz yumruğu boyda olan qəlbinin hər guşəsini Allah
eşqi, Vətən eşqi tutmuşdu... Bu qəlbdə başqa sevgiyə yer qalmamışdı...Bu qəlb çoxdan qanadlanmışdı..Bu qəlb çoxdan onun köksündən qopub, böyük,
güclü qartala çevrilmişdi.Göyün dərinliklərindən düşmən üzərinə şığımaq üçün an gözləyirdi. Bu qəlb yol almışdı...Yolda
idi...Haqq yolunda...
Bəli,Mübarizin Qəlbi qartala dönmüşdü,Qanadlarının uzunluğu 3 metrə(!) çatan qartala... Bu, mənə sübut etdi ki, Allah
hər
insanın qəlbini onun
içindəki hisslərin
toxumlarından yaradır...Bu toxumlarla hörür hər kəsin qəlbinin divarlarını.Zamanla sulayır onları və bu toxumlar cücərir, böyüyüb,...böyüyüb qol-budaq atır , bir vaxt elə hala gəlir ki, o ürəyin içi
bütünlüklə bu hisslərlə dolur.Onlar böyüdükcə, ürəyin divarları nazilir,...nazilir... və bir gün bu divarlar uçur, bütün
bədəni o hisslər idarə edir... Bax, bu vaxt kimin kim olduğu məlum olur:Kim mələkmiş ”“ kim şeytan, kim qatilmiş ”“ kim qəhrəman!..
...Və bir də onu qətiyyətlə qəbul etdim ki, hər kəsin
qəlbi özünün yumruğu boyda olur...
Mübarizin silah tutan böyük Əllərinin,öz
yumruğu boyda olan Ürəyinin, Vətən boyda olan Sevgisinin qarşısında baş əyməmək
mümkün deyil...
Mahirə Nərimanqızı(Abdullayeva)
Durna qatarı
Bütün
şəhidlərimizə
Bu durna qatarı yaman
uzandı,
Bu nizam nə zaman
pozulacaqdır?
“Bu,sondur,”””dedikcə,yenisi
gəldi,
O son not nə zaman
yazılacaqdır?
O,bir “Heyratı”dır,səmada
süzür,
Habilin çaldığı kaman
səsidir,
Rəmiş “Dalğalar”ı qayadan
sızır,
Kamilin “Azəri
təranəsi”dir.
Sallanıb,uçuşan durna
qatarı,
Cənnətin yolunu
tutub,gedirsiz,
Vətən səmasında, Şəhid
ruhları,
Tanrı hüzuruna səfər
edirsiz.
Səfiniz bir inci boyunbağıdır””
Günəşin boynundan
asılacaqdır,
Nur yolu qısalıb,şəfəq
çağıdır,
Hər dən bir Dünyaya bəs
olacaqdır.
Qanad saxlamayın,Allah
xətrinə,
Yolunuz işıqlı,çıraqban
olsun,
Son durna Tanrının ədalətinə
Qələbə xəbərin çatdıran
olsun.
Son məktubun
Milli Qəhrəman Mübariz
İbrahimovun xatirəsinə
Son məktubun gələcəyə
çağırış,
Son məktubun xəyanətə
hayqırış,
Allah eşqi,Vətən
eşqi,Qurtuluş,
Get,İgidim,get,Pələngim,get,Şirim,
Məktubunu ver,anana
yetirim.
Qeyrət sənin boğazında
bir düyün,
Gedirsənsə,demək,var bir
bildiyin,
Bayram olsun bir gün
dönüb-gəldiyin,
Get,İgidim,get,Pələngim,get,Şirim,
Son sözünü de,Cahana
yetirim.
Gen sinəndə xalqım boyda
ürək var,
Ürəyində intiqam
var,dilək var,
Diləyində düşməni məhv
etmək var,
Get,İgidim,get,Pələngim,get,Şirim,
Bir damla qan ver,Ümmana
yetirim.
Getdiyin yol zirvə
yolu,nur yolu,
Şəhid dolu,igid dolu,ər
dolu,
Uçurumdur bu yolların
sağ-solu,
Get,Igidim,get,Pələngim,get,Şirim,
“Zəfər” sözün de, hər yana yetirim.
Şəhid əsgər
Unudulmaz Şəhidlərimizə ithaf olunur
Bir əsgər əlində tüfəngin tutub,
Başının üstündə uçur
yuxusu,
Bir ana bu gecə özün
unudub,
Oğluyçun Tanrının döyür
qapısın.
Bir tale düşmənin
nişangahında,
Zamanın bir anı durub
tətikdə,
Bir ömrün açılan son
sabahında
Bir layla ağlayır köhnə
beşikdə.
Bir ana yavaşca ninni
söyləyir,
Axtarır o ninni,gəzir
sahibin,
Bir baba oturub nağıl
söyləyir,
Nəvə cəngindədir o zalım
Divin...
Yetişdi zamanın o zalım anı,
Günah atəşiylə güllə
alışdı,
Laylalar qıy çəkib, tutdu
Dünyanı,
Nağıllar diksinib, göydə
uçuşdu...
Bir fəryad səsinə oyandı
Dünya,
Göy yerə töküldü bu səhər
vaxtı,
Heyrətlər içində dayandı
Dünya:
Əsgər,əldə tüfəng,göylərə
qalxdı!..
Düşmən bir də,bir də
tətiyi sıxdı,
Amma bir güllə də ata
bilmədi,
Qızmış silah qanlı
əllərin yaxdı,
Nə etdi,əsgərə çata
bilmədi.
Əsgər uçdu,uçdu
ənginliklərə,
Saçları Günəşin al
rəngindəydi,
Bir dəfə qanrılıb baxmadı
yerə,
Fikri bərk sıxdığı
tüfəngindəydi.
Arzusu, Tanrının
hüzurlarına
Əlində silahla yetişmək
idi,
Qurbandı Vətənin
torpaqlarına,
Torpaqla üzüağ görüşmək
idi.
Torpaq da qürurla baxdı əsgərə,
Fərəhdən sinəsi
qalxdı,böyüdü,
Vətən qollarını açdı
əsgərə,
O,Vətən qynunda yatdı,uyudu.
Mahirə N.Abdullayeva
