Bir neçə gün öncə Zəngilanın
işğalının 20- ci ildönümü mərasimində “Qaçqınkom” sədri Əli Həsənovun səsləndirdiyi
“Ağlamağı dayandırmalıyıq” açıqlaması qəlbimin sarı siminə toxunmuşdu deyə cavab yazmaq istəyirdim ki, rəhmətliyin
oğlu, yaxşı, ağlamağı dayandırdıq, bəs sonra? Sonra da öz-özümə deyinmişdim ki, təkcə Qarabağsızlıq dərdi deyil ki, bizi ağladan. Elə sağımıza-solumuza baxıb tamamən ağlamalı gündə olduğumuzdandır ki, millətimiz içindəki kükrəyən
vulkanı nisbətən səngitmək
üçün güc verib gözünün yaşına...
Xülasə, başım bərk qarışıq
olduğundan Əli Həsənovun fikirlərinə münasibət bildirmək imkanım
olmadı. Ancaq qələm dostum və şeirlərindən doymadığım
Heydər Oğuz mənə göndərdiyi “Gəldi Aşura,
Hüseynim!” yazısını bir daha oxuduqdan sonra artıq qərara aldım
ki, günümüzə ağlayan yiyəmiz
olmadığından yiyəsizliyimizə öz
cızmaqaramla ağı deyəm. Heydər Oğuz
şeirində Kərbəla çölündə qanına qəltan edilən İmam Hüseynə xitab edir
ki,
Bizə sən ağlamalıykən, sənə biz yas tuturuq,
Yası da, matəmi də əqlimizə xas tururuq.
Sən
Yezid üstünə getdin, edərək zülmə
qiyam
Bizə zülm etmədədir indi tamam başqa biri.
Susuruq, baxma ki, etməkdə Yezid zülmü davam
Biz diriykən ölüyük, sənsə şəhid, həm də diri.
Bəli,
gerçəkdən ağlamalı gündəyik.20 ildir işğala dözdüyümüzdən diriykən ölü kimiyik.Bizi yalnız Qarabağın işğaldan azad edilməsi, heç olmasa bircə kəndimizin geri alınması dirildə bilər. Ancaq Zakir Həsənovun Səfər Əbiyevi əvəz etməsiylə nə dəyişəndi ki? Nəcməddin Sadıqov
barədə son günlər eşitdiyim və oxuduğum dəhşətlər onun haqqındakı neqativ təsəvvürlərimi
bir daha zənginləşdirdi. Keçmiş müdafiə naziri Rəhim Qazıyevin "bu günədək
kəlbəcərlilər Nəcməddin Sadıqovun yaxasından yapışıb haqq-hesab sormurlar ki, niyə Kəlbəcəri öz əlinlə ermənilərə verdin” sualına cavab verə bilməmək elə o bənzərsiz
vətən torpağını itirmək qədər ağır gəldi
mənə...
Əlbəttə, mən əlimdə sübut olmadan kimsəni ittiham etmənin bədəlinin nə ola biləcəyini də göz önünə alıram. Bu gün də cəmiyyətdə əksəriyyətin ona qarşı antipatiya bəslədiyinə baxmayaraq hələ də qılıncının dalı da, qabağı da kəsən Nəcməddin Sadıqov sabah məhkəməyə müraciət edib məndən sübutlar istəsə,kimsə məni müdafiə edən deyil. Üstəlik, yuxarıda da qeyd etdim, dərdimiz tək , Qarabağ, Kəlbəcər, Nəcməddin dərdi deyil ki. Dərd dənizində üzürük...
Dənizdən söz düşmüşkən, neftimiz
tükənmək üzrə, indi bizə onun pesimizm gətirən qoxusundan başqa nəsə
qalmayacaq. İndi də
illər uzunu
büdcədən külli miqdarda para ayırıb dənizi neft tullantılarından təmizləmək
lazım olduğunu deyəcəklər. Qazımız da dərdlərimizə çarə olan deyil. Olsa- olsa beş-üç nəfərin qaz vurub qazan doldurmasına yetə, ya yetməyə. Əsl
ağlamaq zamanı bax onda olacaq. Beş- on ildən sonra millətimizin yaşayacaqlarını təsəvvür
edib elə indidən ağlamaq istəyirəm. O zaman da Qarabağı almaq üçün pul tapa bilməyəcəyimizi
deyəcəklər. Biz də oturub ağlayacağıq ki, kaş vaxtında neftin
pullarını yağı malı kimi dağıdanlara “durun” deyəcək
cəsarət sahibi olaydıq. Ancaq dəyişməz bir şey hər zaman bizi dümsükləyəcək- hər dəfə
rayonlarımızın işğal günlərində bizə “ağlamağı dayandırın” deyəcəklər...
